Bir Yapay Zeka Rol Yapma Platformunun Arkasındaki Görünmeyen Emek
İki kişi, sayısız sorumluluk ve iki yılı aşkın bir öğrenme süreci.
Yazan: Edith | AICHIKI Topluluk Yöneticisi
Bir yapay zeka rol yapma uygulamasını açtığınızda her şey nispeten basit görünür. Bir karakter seçersiniz, bir mesaj yazarsınız ve bir yanıt alırsınız. Belki kendi karakterlerinizi oluşturur, sohbetlerinizi kişiselleştirir ya da diğer kullanıcıların yazdığı hikâyeleri keşfedersiniz.
Görmediğiniz şey ise bu deneyimin arkasında olup biten her şey.
Eşim Rudi ve ben, bağımsız bir yapay zeka rol yapma platformu olan AICHIKI'yi kurmaktan ve işletmekten esas olarak sorumlu iki kişiyiz.
Rudi geliştirmeyi, altyapıyı ve işin kendisini yönetiyor. Ben ise topluluğumuzu, iletişimi, yaratıcı içerikleri ve platformla kullanıcılar arasında geçen işlerin büyük bölümünü yürütüyorum.
Yatırımcılarımız, pazarlama departmanımız ya da büyük bir geliştirme ekibimiz yok. Ama bize yardım eden küçük bir moderatör ve beta test kullanıcısı grubumuz ile kararlarımızı şekillendirmeye devam eden geri bildirimleriyle yanımızda duran bir topluluğumuz var.
İki yılı aşkın geliştirme sürecinin ardından, böyle bir platform kurmanın ve ayakta tutmanın neler gerektirdiğini hâlâ öğreniyoruz.
Ve bana öyle geldi ki, genellikle görülmeyen bu işlerin bir kısmını paylaşmanın zamanı geldi.
Kod Yazmaktan Çok Daha Fazlası
Rudi AICHIKI'yi geliştirmeye ilk başladığında teknik tarafın nispeten basit olacağını düşünüyordu.
Bir yapay zeka sohbet uygulamasının temel fikri kulağa gayet kolay geliyor: kullanıcının mesajını bir API üzerinden yapay zeka modeline gönder, yanıtı al ve ekranda göster.
Ancak bir yapay zeka modelinin yanıt vermesini sağlamak, onun tutarlı ve süregelen bir hikâyeye katılmasını sağlamakla aynı şey değil.
Karakterlerin kişiliklerini koruması gerekiyor. Sohbetlerin bağlama ihtiyacı var. Anılar yönetilmeli, kullanıcı oturumları sürdürülmeli ve sistem basit bir mesaj alışverişinden çok daha karmaşık etkileşimlerle başa çıkabilmeli.
Bu zorluklar, kullanıcıların yüzlerce mesaj boyunca ilişkiler geliştirdiği, kurgusal dünyalar yarattığı ve karmaşık hikâye örgülerini takip ettiği yapay zeka rol yapmada özellikle önem kazanıyor.
Rudi'ye insanların AICHIKI'yi geliştirmekle ilgili neyi fark etmeyebileceğini sorduğumda şöyle dedi:
"Bir haftalık vibe coding ile çözemezsin. AICHIKI üzerinde iki yıldan fazla zaman harcadım ve hâlâ mükemmel değil."
Bence bu söz, bir şeyin dışarıdan ne kadar basit göründüğü ile onu inşa etmeye başladığınızda ne kadar karmaşık hâle geldiği arasındaki farkı çok iyi özetliyor.
Üstelik kod yazmak, onun sorumluluklarının yalnızca bir parçası.
AICHIKI, Romanya'da kayıtlı bir şirket üzerinden faaliyet gösteriyor; bu da vergilerin, yasal gerekliliklerin, işletme yönetiminin ve mali kararların da onun omuzlarında olduğu anlamına geliyor.
Altyapıyı, dağıtım süreçlerini, uygulama mağazası gereksinimlerini ve hangi fikirlerin teknik, mali ve hukuki açıdan uygulanabilir olduğuna dair kararları o yönetiyor.
Farklı yapay zeka modelleriyle çalışıyor, yeteneklerini ve sınırlarını öğreniyor; Claude ve Codex gibi yapay zeka destekli geliştirme araçlarını kullanıyor.
Hatta uygulama altyapımızı evde kendimiz barındırıp yönetiyoruz.
Bir şirkette geliştirici olarak çalışırken çoğu zaman bir işi bitirir, kodu commit'ler ve yola devam edersiniz.
Ama kendi ürününüzü geliştirirken sorumluluk, bir özellik çalışmaya başladığında bitmiyor.
İnsanların onu kullanıp kullanmayacağını, anlayıp anlamayacaklarını, diğer sistemleri nasıl etkilediğini ve bir şeyler ters gittiğinde ne olacağını düşünmek zorundasınız.
Rudi'nin anlattığı ve aklımda kalan bir başka fark da şu: ürün sizin olduğunda, hep aklınızın bir köşesinde duruyor.
Her zaman iyileştirilecek bir şey, araştırılacak bir konu ya da düşünmeye değer başka bir fikir var.
Ve benim işim onunkinden oldukça farklı görünse de, bu duyguyu çok iyi anlıyorum.
AICHIKI'nin Benim Tarafım: Mesajların Arkasındaki İnsanlar
Sorumluluklarım kullanıcılarımız ve birlikte kurduğumuz topluluk etrafında şekilleniyor.
Çoğu sabah güne Discord'u kontrol ederek başlıyorum.
Mesajları okuyor, soruları yanıtlıyor, bildirilen sorunlara bakıyor ve Rudi'nin ilgilenmesi gereken bir şey olup olmadığını görüyorum.
Oradan sonra genellikle Reddit, e-posta, sosyal medya ve AICHIKI'nin kendisi arasında gidip geliyorum.
Bazı günler duyurular hazırlıyor, blog yazıları yazıyor, tanıtım içerikleri üretiyor ya da topluluk etkinlikleri düzenliyorum.
Bazı günler ise karakterler üzerinde çalışıyor, mevcut içerikleri güncelliyor, öne çıkarılacak karakterleri seçiyor ya da kullanıcılara belirli özelliklerin nasıl çalıştığını anlatıyorum.
Bütün bunları yaparken de Discord açık kalıyor.
En çok keyif aldığım işlerden biri karakter oluşturmak.
Karakterler geliştirmeye, kişiliklerini, geçmişlerini ve anılarını denemeye, farklı yapay zeka modellerinin kendilerine verilen bilgiyi nasıl yorumladığını gözlemlemeye çok zaman harcadım.
İyi bir rol yapma karakterinin çekici bir portreden ve birkaç kişilik özelliğinden fazlasına ihtiyacı var.
Geçmişi, davranışları, ilişkileri, konuşma tarzı ve tepkilerinin hepsi, bir sohbet boyunca ne kadar tutarlı davrandığına katkıda bulunuyor.
Bazen önemsiz görünen bir ayrıntı bile şaşırtıcı bir fark yaratabiliyor.
Bu deneyim, diğer yaratıcıların karşılaştığı zorlukları anlamama da yardımcı oldu; bu sayede onlara sadece ne yapmaları gerektiğini söylemek yerine pratik tavsiyeler verebiliyorum.
Ama bir toplulukla çalışmak yalnızca yaratıcılıktan ibaret değil.
Anlaşmazlıklar, yanlış anlamalar, destek talepleri ve zaman zaman zor kararlar gerektiren durumlar da yaşanıyor.
Moderasyon, ciddiye aldığım bir sorumluluk.
Discord topluluğumuzu sürdürmeye, gündelik sorunlara yanıt vermeye ve daha ciddi meseleleri bana iletmeye yardımcı olan küçük bir moderatör ekibimiz var.
Otomatik moderasyon da olası sorunları fark etmemize yardımcı oluyor, ancak başkalarını etkileyen kararlar verirken bağlamın ve insan muhakemesinin hâlâ önemli olduğuna inanıyorum.
Kullanıcı yasaklamalarını içeren kararları ben veriyorum; Rudi ise bir konu teknik inceleme ya da uygulamada değişiklik gerektirdiğinde devreye giriyor.
Öğrendiğim şey şu: topluluk yönetimi, kuralları bilmekten fazlasını gerektiriyor.
Sabra, tutarlılığa ve dinleme isteğine ihtiyacınız var; karşınızdaki kişi sinirli olsa ya da bir karara katılmasa bile.
Ve bazen aldığınız eleştiri, tam da duymanız gereken şey oluyor.
Rudi'nin Geliştirmek İstemediği Özellik
Çalışma şeklimizde takdir ettiğim şeylerden biri, topluluk geri bildirimlerinin geliştirmeyi gerçekten etkilemesi.
Kullanıcı önerilerini, şikâyetlerini ve taleplerini düzenli olarak Rudi'ye iletiyorum.
Elbette bu, her önerinin bir özelliğe dönüşeceği anlamına gelmiyor. Bazı fikirler teknik olarak mümkün değil, bazıları çok pahalı, bazıları da AICHIKI'nin yönüne uymuyor.
Yine de neyin üzerinde çalışacağımıza karar verirken kullanıcı geri bildirimleri hatırı sayılır bir rol oynuyor.
En sevdiğim örneklerden biri Devam Et düğmesi.
Rudi başlangıçta onu eklemek istememişti.
Ona göre rol yapma etkileşimli olmalıydı. Bir mesaj yazıyorsunuz, yapay zeka yanıt veriyor ve hikâye bu alışverişle ilerliyor.
Birinin neden yanıt yazmak yerine bir düğmeye basmak isteyeceğini pek anlamamıştı.
Ama kullanıcılar bunu istemeye devam etti.
Ve sonunda fikrini yeniden gözden geçirdi.
Basit bir düğme gibi görünen şey aslında sistemin yapay zekaya, kullanıcıdan yeni bir diyalog gelmeden sahneyi ilerletmesini söylemesini gerektiriyor.
Göründüğü kadar kolay değil.
Bugün Devam Et düğmesi AICHIKI'nin bir parçası ve Rudi onu eklediğimiz için memnun.
Bu örneği, ürün geliştirmeyle ilgili önemli bir şeyi gösterdiği için seviyorum.
Bir geliştiriciye mantıklı gelen şey, her zaman kullanıcıların ihtiyacını yansıtmaz.
Bazen uygulamanızı kullanan insanlar, sizin kendi başınıza düşünemeyeceğiniz olasılıkları görüyor ya da sıkıntılarla karşılaşıyor.
Ve dinlemeye istekliyseniz, bu deneyimler ürünü daha iyi hâle getirebiliyor.
Küçük Bir Ekip, Küçük Bir İş Yükü Demek Değil
İnsanların fark etmeyebileceği bir şey, her gün ne kadar farklı sorumluluğa ilgi göstermek gerektiği.
AICHIKI'yi nasıl yürüttüğümüzle ilgili önemli bir ayrıntı daha var: Rudi'nin platformun dışında tam zamanlı bir işi var.
AICHIKI, onun hafta içi boş zamanlarında geliştirdiği bir şey. Normal işini bitirdikten sonra elindeki zamanı özellikler üzerinde çalışmaya, sorunları araştırmaya ya da uygulamanın teknik tarafını yönetmeye ayırıyor.
Hafta sonları ise AICHIKI fiilen onun tam zamanlı işine dönüşüyor.
Geliştirme, güncellemeler ve hafta içi akşamlarına sığdırması zor olan daha büyük işler için kesintisiz, daha uzun zaman dilimlerini ancak o zaman ayırabiliyor.
Benim işim ise farklı bir düzen izliyor.
Bir gün destek mesajlarını yanıtlıyor, bir gün topluluk etkinliği hazırlıyor, bir gün makale yazıyor, içerikleri gözden geçiriyor ya da bir moderasyon kararını tartışıyor olabilirim. Topluluk yönetimi, özellikle kullanıcılar bize her an ulaşabildiği için, sabit bir takvimi pek izlemiyor.
Üstelik bir de aile hayatımız var.
İki kızımız var ve küçüğümüzün gün boyunca hâlâ benim çok fazla ilgime ihtiyacı oluyor.
Topluluk yönetimini annelikle dengelemek her zaman kolay değil.
Bir kullanıcının yardıma ihtiyaç duyduğu, bir duyurunun hazırlanması gerektiği ya da beklenmedik bir şeyin olduğu anlar oluyor; ama aynı zamanda annesine ihtiyacı olan küçük bir kızım da var.
Güvenilir bir moderasyon ekibine sahip olmanın benim için bu kadar önemli olmasının nedenlerinden biri de bu.
Moderatörlerimiz, ben hemen ulaşılabilir olamadığımda soruları yanıtlayarak, gündelik sorunları yöneterek ve topluluğun işleyişini sürdürerek yardımcı oluyor.
Beta test kullanıcılarımız ise aksi hâlde gözden kaçabilecek sorunları tespit ederek, değişiklikleri test ederek ve gözlemlerini paylaşarak katkı sağlıyor.
Her konuda aynı fikirde olmuyoruz ve bu gayet normal. Önemli olan sorunları konuşabilmek ve çözümlere doğru birlikte ilerleyebilmek.
Verdikleri zaman ve emek için minnettarım.
AICHIKI'nin sorumluluğunun büyük kısmını Rudi ve ben taşıyor olsak da, her şeyi yardımsız yapmıyoruz.
En Büyük Zorluklarımızdan Biri Geliştirme Değil
Rudi'ye AICHIKI'yi geliştirmenin ve ayakta tutmanın en zor yanını sorduğumda, cevabı beni biraz şaşırttı.
Programlama değildi.
Kullanıcı bulmaktı.
Yatırımcımız ve ayrılmış bir pazarlama bütçemiz yok; bu yüzden yeni insanlara ulaşma çabalarımızın çoğu organik keşfe, topluluk katılımına, sosyal medyaya ve tavsiyelere dayanıyor.
Bir zorluk daha var: doğru kitleye ulaşmak.
AICHIKI; karakter oluşturma, hikâye anlatımı ve uzun soluklu rol yapma üzerine kurulu.
Yapay zeka sohbetiyle ilgilenen herkes bu tür bir deneyim aramıyor.
Kimileri hızlı bir sohbet istiyor, kimileri ise karakterler geliştirebilecekleri, ilişkiler kurabilecekleri ve zaman içinde hikâyeleri keşfedebilecekleri bir platform arıyor.
Bizim zorluğumuz, bu insanların AICHIKI'nin var olduğunu keşfetmesine yardımcı olmak.
Sosyal medya varlığımıza, blog yazılarımıza, topluluk etkinliklerimize ve eğitici içeriklerimize zaman ayırmamın nedenlerinden biri de bu.
İnsanların yalnızca AICHIKI'nin neler sunduğunu değil, onu daha iyi rol yapma deneyimleri yaratmak için nasıl kullanabileceklerini de anlamalarını istiyorum.
Rudi de zaman zaman tanıtım çalışmalarına bizzat katılıyor; AICHIKI'yi Reddit'te paylaşmak da bunlardan biri.
Ama pazarlama hâlâ öğrenmekte olduğumuz bir alan.
Aylarca bir özellik geliştirebilir, bir sistemi iyileştirebilir ya da teknik bir sorunu çözebilirsiniz ve yine de bu emeği takdir edebilecek insanlara ulaşmakta zorlanabilirsiniz.
Bir ürün geliştirmek ile insanların onu keşfetmesini sağlamak, iki tamamen farklı zorluk.
Ve ikisi de ilgi gerektiriyor.
Milyonları Hâlâ Bekliyoruz
Rudi'nin son bir sözünü buraya eklemekten kendimi alamadım.
AICHIKI'nin ticari tarafından söz ederken henüz pek kârlı olmadığımızı itiraf etti.
Ardından hâlâ milyonları beklediğimizi ekledi.
Bunu okuyunca güldüm.
Ama şakanın ardında, bağımsız geliştirmeyle ilgili çok gerçek bir şey var.
Değerli olduğuna inandığımız bir şeye, bu emeğin bizi tam olarak nereye götüreceğini bilmeden zaman, çaba ve kaynak yatırıyoruz.
Hâlâ iyileştirmek istediğimiz özellikler, çözmemiz gereken zorluklar ve ulaşmak istediğimiz insanlar var.
Bazı günler verimli ve tatmin edici geçiyor. Bazı günler ise beklenmedik sorunlar, zor kararlar ya da ekibimizin dışında kimsenin asla fark etmeyeceği işlerle doluyor.
Ve bu, AICHIKI'yi işletmenin doğal bir parçası.
İnsanların anlamasını istediğim tek bir şey varsa, o da bir yapay zeka rol yapma platformunun yapay zekadan çok daha fazlası olduğu.
Onu geliştiren insanlar, yöneten insanlar, topluluğunu ayakta tutmaya yardım eden insanlar ve onu kendi hikâyeleri ve karakterleriyle dolduran kullanıcılar demek.
Her özellik, duyuru, güncelleme ve destek yanıtı, nadiren ilgi gören bir emek içeriyor.
Ve bunların hepsinin arkasında; bir işi, bir aileyi ve hayatlarının önemli bir parçası hâline gelmiş bir projeyi dengelemeye çalışan iki kişi var.
Büyük bir şirket değiliz ve her şeyi çözmüş gibi davranmıyoruz.
Sadece AICHIKI'yi inşa ediyor, yol boyunca öğreniyor ve her güncellemede onu biraz daha iyi hâle getirmeye çalışıyoruz.
Bence bunda paylaşmaya değer bir şey var.