งานเบื้องหลังแพลตฟอร์มโรลเพลย์ AI ที่คุณไม่เคยเห็น
คนสองคน หน้าที่นับไม่ถ้วน และบทเรียนกว่าสองปี
โดย Edith | AICHIKI Community Manager
เวลาเปิดแอปโรลเพลย์ AI ทุกอย่างดูเรียบง่ายพอสมควร คุณเลือกตัวละคร พิมพ์ข้อความ แล้วก็ได้คำตอบกลับมา บางทีคุณอาจสร้างตัวละครของตัวเอง ปรับแต่งบทสนทนา หรือไปสำรวจเรื่องราวที่ผู้ใช้คนอื่นเขียนไว้
สิ่งที่คุณมองไม่เห็นคือทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่เบื้องหลังประสบการณ์นั้น
Rudi สามีของฉันกับฉันคือสองคนที่รับผิดชอบหลักในการสร้างและดูแล AICHIKI แพลตฟอร์มโรลเพลย์ AI อิสระ
Rudi ดูแลเรื่องการพัฒนา โครงสร้างพื้นฐาน และตัวธุรกิจ ส่วนฉันดูแลคอมมูนิตี้ การสื่อสาร เนื้อหาเชิงสร้างสรรค์ และสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างแพลตฟอร์มกับผู้ใช้
เราไม่มีนักลงทุน ไม่มีแผนกการตลาด และไม่มีทีมพัฒนาขนาดใหญ่ แต่เรามีทีมผู้ดูแล (moderator) และผู้ทดสอบเบต้ากลุ่มเล็ก ๆ ที่คอยช่วยเรา รวมถึงคอมมูนิตี้ที่ความคิดเห็นของพวกเขายังคงมีผลต่อการตัดสินใจของเราอยู่เสมอ
หลังจากพัฒนามากว่าสองปี เรายังคงเรียนรู้อยู่ว่าการสร้างและดูแลแพลตฟอร์มแบบนี้ต้องใช้อะไรบ้าง
และฉันคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะแบ่งปันงานบางส่วนที่มักไม่มีใครเห็น
มันมากกว่าการเขียนโค้ด
ตอนที่ Rudi เริ่มพัฒนา AICHIKI ใหม่ ๆ เขาคิดว่าด้านเทคนิคน่าจะไม่ยากเท่าไหร่
แนวคิดพื้นฐานของแอปแชต AI ฟังดูตรงไปตรงมา คือส่งข้อความของผู้ใช้ไปยังโมเดล AI ผ่าน API รับคำตอบกลับมา แล้วแสดงบนหน้าจอ
แต่การทำให้โมเดล AI ตอบกลับได้ ไม่เหมือนกับการทำให้มันร่วมอยู่ในเรื่องราวต่อเนื่องที่สอดคล้องกัน
ตัวละครต้องรักษาบุคลิกของตัวเองไว้ บทสนทนาต้องมีบริบท ความทรงจำต้องได้รับการจัดการ เซสชันของผู้ใช้ต้องคงอยู่ และระบบต้องรับมือกับการโต้ตอบที่ซับซ้อนกว่าการส่งข้อความไปมาธรรมดามาก
ความท้าทายเหล่านี้สำคัญเป็นพิเศษในโรลเพลย์ AI เพราะผู้ใช้อาจใช้เวลาหลายร้อยข้อความเพื่อสานความสัมพันธ์ สร้างโลกในจินตนาการ และดำเนินเนื้อเรื่องที่ซับซ้อน
ตอนที่ฉันถาม Rudi ว่ามีอะไรเกี่ยวกับการพัฒนา AICHIKI ที่คนอาจไม่รู้ เขาบอกว่า
"คุณไม่มีทางทำให้เสร็จได้ในหนึ่งสัปดาห์ด้วยการ vibe coding หรอก ผมใช้เวลากับ AICHIKI มากกว่าสองปีแล้ว และมันก็ยังไม่สมบูรณ์แบบ"
ฉันคิดว่าประโยคนี้สรุปความต่างระหว่างสิ่งที่ดูเรียบง่ายเมื่อมองจากข้างนอก กับความซับซ้อนที่โผล่ขึ้นมาเมื่อลงมือสร้างจริง ๆ ได้ดี
และการเขียนโค้ดเป็นเพียงส่วนหนึ่งของหน้าที่เขา
AICHIKI ดำเนินงานผ่านบริษัทที่จดทะเบียนในโรมาเนีย ซึ่งหมายความว่าเรื่องภาษี ข้อกำหนดทางกฎหมาย การบริหารธุรกิจ และการตัดสินใจทางการเงินก็ตกอยู่บนบ่าของเขาด้วย
เขาดูแลโครงสร้างพื้นฐาน การดีพลอย ข้อกำหนดของแอปสโตร์ และการตัดสินใจว่าไอเดียไหนเป็นไปได้ทั้งในแง่เทคนิค การเงิน และกฎหมาย
เขาทำงานกับโมเดล AI หลายตัว เรียนรู้ความสามารถและข้อจำกัดของแต่ละตัว และใช้เครื่องมือพัฒนาที่มี AI ช่วย เช่น Claude และ Codex
เรายังโฮสต์และจัดการโครงสร้างพื้นฐานของแอปพลิเคชันเองที่บ้านอีกด้วย
เวลาเป็นนักพัฒนาที่เป็นพนักงานประจำ คุณมักทำงานชิ้นหนึ่งให้เสร็จ คอมมิตโค้ด แล้วไปต่อได้เลย
แต่เมื่อคุณสร้างผลิตภัณฑ์ของตัวเอง ความรับผิดชอบไม่ได้จบลงตอนที่ฟีเจอร์เริ่มใช้งานได้
คุณต้องคิดว่าคนจะใช้มันไหม เขาเข้าใจมันหรือเปล่า มันส่งผลต่อระบบอื่นอย่างไร และจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อมีบางอย่างผิดพลาด
Rudi เล่าอีกเรื่องที่ติดอยู่ในใจฉัน คือเมื่อคุณเป็นเจ้าของผลิตภัณฑ์ มันจะอยู่ในหัวคุณตลอดเวลา
มีบางอย่างให้ปรับปรุง ให้ตรวจสอบ หรือมีไอเดียใหม่ที่น่าลองอยู่เสมอ
และฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นดี แม้งานของฉันจะดูต่างจากของเขามากก็ตาม
ฝั่งของฉันใน AICHIKI: ผู้คนเบื้องหลังข้อความ
หน้าที่ของฉันมีศูนย์กลางอยู่ที่ผู้ใช้และคอมมูนิตี้ที่เราสร้างขึ้นมา
เช้าส่วนใหญ่ฉันเริ่มจากการเช็ก Discord
ฉันอ่านข้อความ ตอบคำถาม ตรวจสอบปัญหาที่มีคนแจ้ง และดูว่ามีอะไรที่ต้องให้ Rudi รับทราบหรือเปล่า
จากนั้นฉันมักวนไปมาระหว่าง Reddit อีเมล โซเชียลมีเดีย และตัว AICHIKI เอง
บางวันฉันเตรียมประกาศ เขียนบทความบล็อก ทำเนื้อหาโปรโมต หรือจัดกิจกรรมคอมมูนิตี้
บางวันฉันทำงานกับตัวละคร อัปเดตเนื้อหาที่มีอยู่ เลือกตัวละครมาแนะนำ หรือช่วยผู้ใช้ทำความเข้าใจวิธีใช้ฟีเจอร์ต่าง ๆ
และระหว่างที่ทำทั้งหมดนี้ Discord ก็เปิดทิ้งไว้ตลอด
หนึ่งในส่วนที่ฉันสนุกที่สุดคือการสร้างตัวละคร
ฉันใช้เวลามากมายไปกับการพัฒนาตัวละคร ทดลองกับบุคลิก ภูมิหลัง และความทรงจำของพวกเขา และสังเกตว่าโมเดล AI ที่ต่างกันตีความข้อมูลที่ได้รับอย่างไร
ตัวละครโรลเพลย์ที่ดีต้องการมากกว่ารูปภาพสวย ๆ กับลักษณะนิสัยไม่กี่ข้อ
ประวัติ พฤติกรรม ความสัมพันธ์ ลักษณะการพูด และปฏิกิริยาของพวกเขา ล้วนมีส่วนต่อความสม่ำเสมอของตัวละครตลอดบทสนทนา
บางครั้งรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ดูไม่สำคัญก็สร้างความแตกต่างได้อย่างน่าทึ่ง
ประสบการณ์นี้ยังช่วยให้ฉันเข้าใจความยากลำบากที่ครีเอเตอร์คนอื่นเจอ ทำให้ฉันให้คำแนะนำที่ใช้ได้จริงได้ แทนที่จะแค่บอกว่าพวกเขาควรทำอะไร
แต่การทำงานกับคอมมูนิตี้ไม่ได้มีแค่เรื่องความคิดสร้างสรรค์
มีความเห็นไม่ตรงกัน ความเข้าใจผิด คำขอความช่วยเหลือ และบางครั้งก็มีสถานการณ์ที่ต้องตัดสินใจอย่างยากลำบาก
การดูแลความเรียบร้อย (moderation) เป็นความรับผิดชอบที่ฉันให้ความสำคัญอย่างจริงจัง
เรามีทีมผู้ดูแลกลุ่มเล็ก ๆ ที่ช่วยรักษาคอมมูนิตี้ Discord ของเรา จัดการปัญหาในชีวิตประจำวัน และนำเรื่องที่ร้ายแรงกว่ามาให้ฉันพิจารณา
ระบบ moderation อัตโนมัติก็ช่วยให้เราพบปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้ แต่ฉันเชื่อว่าบริบทและวิจารณญาณของมนุษย์ยังคงสำคัญเมื่อต้องตัดสินใจเรื่องที่กระทบคนอื่น
ฉันเป็นคนตัดสินใจเรื่องการแบนผู้ใช้ ส่วน Rudi จะเข้ามาเกี่ยวข้องเมื่อปัญหานั้นต้องตรวจสอบทางเทคนิคหรือต้องแก้ไขตัวแอป
สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้คือ การจัดการคอมมูนิตี้ต้องการมากกว่าการรู้กฎ
คุณต้องมีความอดทน ความสม่ำเสมอ และความพร้อมที่จะรับฟัง แม้ในวันที่อีกฝ่ายหงุดหงิดหรือไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจ
และบางครั้งคำวิจารณ์ที่ได้รับก็คือสิ่งที่เราจำเป็นต้องได้ยินพอดี
ฟีเจอร์ที่ Rudi ไม่อยากทำ
สิ่งหนึ่งที่ฉันชื่นชมในวิธีที่เราทำงานคือ ความคิดเห็นจากคอมมูนิตี้มีอิทธิพลต่อการพัฒนาจริง ๆ
ฉันนำข้อเสนอแนะ คำร้องเรียน และคำขอของผู้ใช้มาบอก Rudi อยู่เป็นประจำ
แน่นอนว่านั่นไม่ได้หมายความว่าทุกข้อเสนอจะกลายเป็นฟีเจอร์ บางไอเดียเป็นไปไม่ได้ในทางเทคนิค บางอันแพงเกินไป หรือไม่เข้ากับทิศทางของ AICHIKI
แต่ความคิดเห็นของผู้ใช้มีบทบาทมากในการตัดสินว่าเราจะทำอะไรต่อ
ตัวอย่างโปรดของฉันคือ ปุ่ม Continue
เดิมที Rudi ไม่อยากใส่มัน
สำหรับเขา โรลเพลย์ควรเป็นการโต้ตอบ คุณเขียนข้อความ AI ตอบกลับ และเรื่องราวก็พัฒนาไปผ่านการแลกเปลี่ยนนั้น
เขาไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมใครสักคนถึงอยากกดปุ่มแทนที่จะเขียนข้อความตอบ
แต่ผู้ใช้ก็ขอมาเรื่อย ๆ
และในที่สุดเขาก็กลับมาคิดใหม่
ปุ่มที่ดูเรียบง่ายนี้จริง ๆ แล้วต้องให้ระบบสั่ง AI ให้ดำเนินฉากต่อไปโดยไม่มีบทพูดใหม่จากผู้ใช้
มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น
ทุกวันนี้ปุ่ม Continue เป็นส่วนหนึ่งของ AICHIKI และ Rudi ก็ดีใจที่เราเพิ่มมันเข้ามา
ฉันชอบตัวอย่างนี้เพราะมันแสดงให้เห็นสิ่งสำคัญเกี่ยวกับการสร้างผลิตภัณฑ์
สิ่งที่สมเหตุสมผลสำหรับนักพัฒนา ไม่ได้สะท้อนสิ่งที่ผู้ใช้ต้องการเสมอไป
บางครั้งคนที่ใช้แอปของคุณมองเห็นความเป็นไปได้ หรือเจอความหงุดหงิดที่คุณเองไม่เคยนึกถึง
และถ้าคุณยินดีรับฟัง ประสบการณ์เหล่านั้นก็ทำให้ผลิตภัณฑ์ดีขึ้นได้
ทีมเล็กไม่ได้แปลว่างานเล็ก
สิ่งที่คนอาจไม่รู้คือมีหน้าที่หลากหลายแค่ไหนที่ต้องดูแลทุกวัน
และมีอีกรายละเอียดสำคัญเกี่ยวกับวิธีที่เราบริหาร AICHIKI คือ Rudi มีงานประจำเต็มเวลานอกแพลตฟอร์มนี้
AICHIKI เป็นสิ่งที่เขาพัฒนาในเวลาว่างตลอดสัปดาห์ทำงาน หลังเลิกงานประจำ เขาใช้เวลาเท่าที่มีไปกับการทำฟีเจอร์ ตรวจสอบปัญหา หรือจัดการด้านเทคนิคของแอป
ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ AICHIKI แทบจะกลายเป็นงานเต็มเวลาของเขา
นั่นคือช่วงที่เขาจดจ่อกับการพัฒนา การอัปเดต และงานชิ้นใหญ่ที่ยากจะแทรกเข้าไปในเย็นวันธรรมดาได้ยาวขึ้นโดยไม่ถูกขัดจังหวะ
ขณะเดียวกัน งานของฉันเป็นอีกแบบหนึ่ง
ฉันอาจกำลังตอบข้อความขอความช่วยเหลือ เตรียมกิจกรรมคอมมูนิตี้ เขียนบทความ ตรวจเนื้อหา หรือหารือเรื่องการตัดสินใจด้าน moderation การจัดการคอมมูนิตี้ไม่ได้มีตารางเวลาตายตัวเสมอไป โดยเฉพาะเมื่อผู้ใช้ติดต่อเข้ามาได้ทุกเวลา
และเรายังมีชีวิตครอบครัวอีกด้วย
เรามีลูกสาวสองคน และคนเล็กยังต้องการความใส่ใจจากฉันมากตลอดทั้งวัน
การบาลานซ์ระหว่างการดูแลคอมมูนิตี้กับการเป็นแม่ไม่ใช่เรื่องง่ายเสมอไป
มีช่วงเวลาที่ผู้ใช้ต้องการความช่วยเหลือ ต้องเตรียมประกาศ หรือมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น แต่ฉันก็มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ต้องการแม่ของเธอด้วย
นี่เป็นเหตุผลส่วนหนึ่งที่การมีทีมผู้ดูแลที่พึ่งพาได้สำคัญกับฉันมาก
ผู้ดูแลของเราช่วยตอบคำถาม จัดการปัญหาประจำวัน และทำให้คอมมูนิตี้เดินต่อไปได้เมื่อฉันไม่สามารถอยู่ตรงนั้นได้ทันที
ผู้ทดสอบเบต้าของเราช่วยด้วยการหาปัญหา ทดสอบการเปลี่ยนแปลง และแบ่งปันข้อสังเกตที่เราอาจมองข้ามไป
เราไม่ได้เห็นตรงกันทุกเรื่อง และนั่นเป็นเรื่องปกติ สิ่งสำคัญคือเราคุยกันเรื่องปัญหาและร่วมกันหาทางออกได้
ฉันซาบซึ้งในเวลาและความพยายามที่พวกเขาทุ่มเทให้
แม้ Rudi กับฉันจะแบกรับความรับผิดชอบส่วนใหญ่ของ AICHIKI แต่เราไม่ได้ทำทุกอย่างโดยไม่มีใครช่วยแน่นอน
หนึ่งในความท้าทายใหญ่ที่สุดของเราไม่ใช่การพัฒนา
ตอนที่ฉันถาม Rudi ว่าส่วนที่ยากที่สุดของการพัฒนาและดูแล AICHIKI คืออะไร คำตอบของเขาทำให้ฉันแปลกใจอยู่เล็กน้อย
มันไม่ใช่การเขียนโปรแกรม
แต่เป็นการหาผู้ใช้
เราไม่มีนักลงทุนและไม่มีงบการตลาดโดยเฉพาะ ความพยายามส่วนใหญ่ในการเข้าถึงผู้คนใหม่ ๆ จึงต้องพึ่งการค้นพบแบบออร์แกนิก การมีส่วนร่วมในคอมมูนิตี้ โซเชียลมีเดีย และการบอกต่อ
และยังมีอีกความยากหนึ่ง คือการเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายที่ใช่
AICHIKI สร้างขึ้นโดยมีการสร้างตัวละคร การเล่าเรื่อง และการโรลเพลย์ระยะยาวเป็นแกนหลัก
ไม่ใช่ทุกคนที่สนใจแชต AI กำลังมองหาประสบการณ์แบบนั้น
บางคนอยากได้บทสนทนาสั้น ๆ ส่วนบางคนมองหาแพลตฟอร์มที่พัฒนาตัวละคร สร้างความสัมพันธ์ และสำรวจเรื่องราวไปตามเวลา
ความท้าทายของเราคือการช่วยให้คนกลุ่มนั้นได้ค้นพบว่า AICHIKI มีอยู่
นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ฉันลงเวลากับโซเชียลมีเดีย บทความบล็อก กิจกรรมคอมมูนิตี้ และเนื้อหาให้ความรู้
ฉันอยากให้ผู้คนเข้าใจไม่เพียงว่า AICHIKI มีอะไรให้ แต่ยังรวมถึงวิธีใช้มันเพื่อสร้างประสบการณ์โรลเพลย์ที่ดีขึ้นด้วย
บางครั้ง Rudi ก็เข้ามาร่วมโปรโมตเอง รวมถึงการแชร์ AICHIKI บน Reddit
แต่การตลาดก็ยังเป็นสิ่งที่เรากำลังเรียนรู้อยู่
คุณอาจใช้เวลาหลายเดือนพัฒนาฟีเจอร์ ปรับปรุงระบบ หรือแก้ปัญหาทางเทคนิค แล้วก็ยังต้องดิ้นรนเพื่อเข้าถึงคนที่อาจชื่นชมงานนั้น
การสร้างผลิตภัณฑ์กับการทำให้คนค้นพบมัน เป็นความท้าทายสองอย่างที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
และทั้งสองอย่างต้องการความใส่ใจ
เรายังรอเงินล้านอยู่
ฉันอดไม่ได้ที่จะใส่คำพูดสุดท้ายของ Rudi เอาไว้
ตอนที่คุยเรื่องด้านธุรกิจของ AICHIKI เขายอมรับว่าเรายังไม่ได้กำไรมากนัก
แล้วเขาก็เสริมว่าเรายังรอเงินล้านอยู่
ฉันขำตอนอ่านประโยคนั้น
แต่เบื้องหลังมุกตลกนั้นคือเรื่องจริงเกี่ยวกับการพัฒนาแบบอิสระ
เรากำลังลงเวลา แรงกาย และทรัพยากรไปกับสิ่งที่เราเชื่อว่าคุ้มค่าที่จะสร้าง โดยไม่รู้แน่ชัดว่างานนี้จะพาเราไปที่ไหน
ยังมีฟีเจอร์ที่เราอยากปรับปรุง ความท้าทายที่ต้องแก้ และผู้คนที่เราอยากเข้าถึงอีกมาก
บางวันก็มีประสิทธิภาพและน่าพอใจ บางวันก็เจอปัญหาที่ไม่คาดคิด การตัดสินใจที่ยาก หรืองานที่ไม่มีใครนอกทีมเราจะได้เห็นเลย
และนั่นก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการบริหาร AICHIKI
ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากให้ผู้คนเข้าใจ คือ แพลตฟอร์มโรลเพลย์ AI ไม่ได้มีแค่ปัญญาประดิษฐ์
มันคือคนที่พัฒนา คนที่ดูแลจัดการ คนที่ช่วยรักษาคอมมูนิตี้ และผู้ใช้ที่เติมเต็มมันด้วยเรื่องราวและตัวละครของพวกเขาเอง
ทุกฟีเจอร์ ประกาศ อัปเดต และการตอบกลับเรื่องซัพพอร์ต ล้วนมีงานที่แทบไม่เคยได้รับความสนใจอยู่เบื้องหลัง
และเบื้องหลังทั้งหมดนั้นคือคนสองคนที่พยายามบาลานซ์ธุรกิจ ครอบครัว และโปรเจกต์ที่กลายเป็นส่วนสำคัญของชีวิต
เราไม่ใช่บริษัทใหญ่ และเราก็ไม่ได้แสร้งทำเป็นว่ารู้ทุกอย่าง
เราแค่กำลังสร้าง AICHIKI เรียนรู้ไปเรื่อย ๆ และพยายามทำให้มันดีขึ้นในทุกการอัปเดต
และฉันคิดว่านั่นเป็นเรื่องที่น่าแบ่งปัน