Het werk dat je niet ziet achter een AI-roleplayplatform
Twee mensen, ontelbare verantwoordelijkheden en meer dan twee jaar leren.
Door Edith | AICHIKI Community Manager
Als je een AI-roleplay-app opent, lijkt alles vrij eenvoudig. Je kiest een personage, typt een bericht en krijgt een antwoord. Misschien maak je zelf personages, pas je je gesprekken aan of ontdek je verhalen van andere gebruikers.
Wat je niet ziet, is alles wat er achter die ervaring gebeurt.
Mijn man Rudi en ik zijn de twee mensen die voornamelijk verantwoordelijk zijn voor het bouwen en draaiend houden van AICHIKI, een onafhankelijk AI-roleplayplatform.
Rudi doet de ontwikkeling, de infrastructuur en het bedrijf zelf. Ik beheer onze community, de communicatie, creatieve content en een groot deel van wat er tussen het platform en de gebruikers gebeurt.
We hebben geen investeerders, geen marketingafdeling en geen groot ontwikkelteam. Wel hebben we een kleine groep moderators en beta-testers die ons helpen, en een community wiens feedback onze beslissingen blijft beïnvloeden.
Na meer dan twee jaar ontwikkeling leren we nog steeds wat er nodig is om een platform als dit te bouwen en te onderhouden.
En ik vond het tijd om een deel te delen van het werk dat meestal onzichtbaar blijft.
Het is meer dan code schrijven
Toen Rudi begon met de ontwikkeling van AICHIKI, dacht hij dat de technische kant relatief simpel zou zijn.
Het basisidee van een AI-chatapplicatie klinkt eenvoudig: stuur het bericht van een gebruiker via een API naar een AI-model, ontvang een antwoord en toon dat op het scherm.
Maar een AI-model laten reageren is niet hetzelfde als het laten meespelen in een samenhangend, doorlopend verhaal.
Personages moeten hun persoonlijkheid behouden. Gesprekken hebben context nodig. Herinneringen moeten worden beheerd, gebruikerssessies bijgehouden, en het systeem moet interacties aankunnen die veel ingewikkelder zijn dan een simpele uitwisseling van berichten.
Die uitdagingen worden vooral belangrijk bij AI-roleplay, waar gebruikers honderden berichten kunnen besteden aan het ontwikkelen van relaties, het creëren van fictieve werelden en het volgen van complexe verhaallijnen.
Toen ik Rudi vroeg wat mensen waarschijnlijk niet beseffen over het ontwikkelen van AICHIKI, zei hij:
"Je kunt dit niet in een week vibe coding uitvogelen. Ik werk al meer dan twee jaar aan AICHIKI en het is nog steeds niet perfect."
Ik denk dat dat het verschil goed samenvat tussen hoe simpel iets er van buiten uitziet en hoe ingewikkeld het wordt zodra je eraan begint te bouwen.
En code schrijven is maar één onderdeel van zijn verantwoordelijkheden.
AICHIKI draait via een geregistreerd Roemeens bedrijf, wat betekent dat belastingen, wettelijke vereisten, bedrijfsadministratie en financiële beslissingen ook op zijn schouders rusten.
Hij regelt de infrastructuur, deployments, de eisen van de app stores en de beslissingen over welke ideeën technisch, financieel en juridisch haalbaar zijn.
Hij werkt met verschillende AI-modellen, leert wat ze kunnen en waar hun grenzen liggen, en gebruikt AI-ondersteunde ontwikkeltools zoals Claude en Codex.
We hosten en beheren onze eigen applicatie-infrastructuur zelfs thuis.
Als je in loondienst werkt als ontwikkelaar, kun je vaak een taak afmaken, de code committen en doorgaan.
Maar als je je eigen product bouwt, houdt de verantwoordelijkheid niet op zodra een feature werkt.
Je moet nadenken over de vraag of mensen het gaan gebruiken, of ze het begrijpen, hoe het andere systemen beïnvloedt en wat er gebeurt als er iets misgaat.
Rudi beschreef nog een verschil dat me is bijgebleven: als het product van jou is, zit het altijd in je hoofd.
Er is altijd iets te verbeteren, iets uit te zoeken of nog een idee dat het overwegen waard is.
En dat gevoel herken ik zeker, ook al ziet mijn werk er heel anders uit dan het zijne.
Mijn kant van AICHIKI: de mensen achter de berichten
Mijn verantwoordelijkheden draaien om onze gebruikers en de community die we hebben opgebouwd.
De meeste ochtenden begin ik met het checken van Discord.
Ik lees berichten, beantwoord vragen, onderzoek gemelde problemen en kijk of er iets is waar Rudi naar moet kijken.
Van daaruit schakel ik meestal heen en weer tussen Reddit, e-mail, social media en AICHIKI zelf.
Sommige dagen bereid ik aankondigingen voor, schrijf ik blogartikelen, maak ik promotiecontent of organiseer ik community-evenementen.
Op andere dagen werk ik aan personages, update ik bestaande content, kies ik personages om uit te lichten of help ik gebruikers begrijpen hoe bepaalde functies werken.
En terwijl ik dat allemaal doe, blijft Discord openstaan.
Een van de onderdelen die ik het leukst vind, is het maken van personages.
Ik heb veel tijd gestoken in het ontwikkelen van personages, het experimenteren met hun persoonlijkheden, achtergronden en herinneringen, en het observeren van hoe verschillende AI-modellen de informatie interpreteren die ze krijgen.
Een goed roleplaypersonage heeft meer nodig dan een mooi portret en een paar karaktertrekken.
Hun geschiedenis, gedrag, relaties, manier van praten en reacties dragen allemaal bij aan hoe consequent ze zich gedragen tijdens een gesprek.
Soms maakt een ogenschijnlijk onbelangrijk detail een opmerkelijk verschil.
Die ervaring heeft me ook geholpen de moeilijkheden te begrijpen waar andere makers tegenaan lopen, waardoor ik praktisch advies kan geven in plaats van alleen te vertellen wat ze zouden moeten doen.
Maar werken met een community gaat niet alleen over creativiteit.
Er zijn meningsverschillen, misverstanden, supportverzoeken en soms situaties waarin moeilijke beslissingen nodig zijn.
Moderatie is een verantwoordelijkheid die ik serieus neem.
We hebben een klein team moderators dat helpt onze Discord-community te onderhouden, alledaagse kwesties afhandelt en ernstigere zaken onder mijn aandacht brengt.
Geautomatiseerde moderatie helpt ons ook om mogelijke problemen te signaleren, maar ik vind dat context en menselijk oordeel belangrijk blijven bij beslissingen die andere mensen raken.
Ik neem de beslissingen over het verbannen van gebruikers, en Rudi wordt erbij betrokken als een kwestie technisch onderzoek of aanpassingen aan de applicatie vereist.
Wat ik heb geleerd, is dat community management meer vraagt dan de regels kennen.
Je hebt geduld, consistentie en de bereidheid om te luisteren nodig, zelfs als iemand gefrustreerd is of het niet eens is met een beslissing.
En soms is de kritiek die je krijgt precies wat je moet horen.
De feature die Rudi niet wilde bouwen
Een van de dingen die ik waardeer aan hoe we werken, is dat feedback van de community echt invloed heeft op de ontwikkeling.
Ik breng regelmatig suggesties, klachten en verzoeken van gebruikers naar Rudi.
Natuurlijk betekent dat niet dat elke suggestie een feature wordt. Sommige ideeën zijn technisch niet haalbaar, andere zouden te duur zijn of passen niet bij de richting van AICHIKI.
Maar feedback van gebruikers speelt wel een flinke rol bij de keuze waar we aan werken.
Een van mijn favoriete voorbeelden is de Continue-knop.
Rudi wilde die oorspronkelijk niet toevoegen.
Voor hem hoorde roleplay interactief te zijn. Je schrijft een bericht, de AI antwoordt en het verhaal ontwikkelt zich via die uitwisseling.
Hij begreep niet goed waarom iemand op een knop zou willen drukken in plaats van zelf een antwoord te schrijven.
Maar gebruikers bleven erom vragen.
En uiteindelijk heroverwoog hij het.
Wat een simpele knop lijkt, vereist eigenlijk dat het systeem de AI opdraagt de scène voort te zetten zonder nieuwe dialoog van de gebruiker.
Het is niet helemaal zo eenvoudig als het eruitziet.
Tegenwoordig is de Continue-knop onderdeel van AICHIKI, en Rudi is blij dat we hem hebben toegevoegd.
Ik vind dit voorbeeld mooi omdat het iets belangrijks laat zien over het bouwen van een product.
Wat voor een ontwikkelaar logisch is, weerspiegelt niet altijd wat gebruikers nodig hebben.
Soms zien de mensen die je applicatie gebruiken mogelijkheden of lopen ze tegen frustraties aan waar je zelf nooit aan gedacht zou hebben.
En als je bereid bent om te luisteren, kunnen die ervaringen het product beter maken.
Een klein team betekent niet een kleine werklast
Wat mensen misschien niet beseffen, is hoeveel verschillende verantwoordelijkheden elke dag aandacht nodig hebben.
Er is ook een belangrijk detail over hoe we AICHIKI runnen: Rudi heeft een fulltime baan buiten het platform.
AICHIKI is iets wat hij in zijn vrije tijd ontwikkelt, door de werkweek heen. Na zijn gewone werk besteedt hij de tijd die hij heeft aan features, het uitzoeken van problemen of het beheren van de technische kant van de applicatie.
In het weekend wordt AICHIKI feitelijk zijn fulltime baan.
Dan kan hij langere, ononderbroken stukken tijd besteden aan ontwikkeling, updates en de grotere taken die moeilijk in de doordeweekse avonden passen.
Mijn werk volgt ondertussen een ander ritme.
Misschien beantwoord ik supportberichten, bereid ik een community-evenement voor, schrijf ik een artikel, bekijk ik content of bespreek ik een moderatiebeslissing. Community management volgt niet altijd een vast schema, zeker niet als gebruikers op elk moment contact kunnen opnemen.
En dan is er nog ons gezinsleven.
We hebben twee dochters, en onze jongste heeft de hele dag door veel van mijn aandacht nodig.
Community management combineren met moederschap is niet altijd eenvoudig.
Er zijn momenten waarop een gebruiker hulp nodig heeft, een aankondiging klaar moet, of er iets onverwachts gebeurt, terwijl ik ook een klein meisje heb dat haar moeder nodig heeft.
Dat is een deel van de reden waarom een betrouwbaar moderatieteam zo belangrijk voor me is.
Onze moderators helpen vragen te beantwoorden, handelen alledaagse kwesties af en houden de community draaiende wanneer ik niet direct beschikbaar ben.
Onze beta-testers dragen bij door problemen op te sporen, wijzigingen te testen en observaties te delen die anders gemist zouden worden.
We zijn het niet altijd over alles eens, en dat is helemaal normaal. Waar het om gaat, is dat we problemen kunnen bespreken en samen naar oplossingen toewerken.
Ik ben dankbaar voor de tijd en moeite die ze erin steken.
Hoewel Rudi en ik het grootste deel van de verantwoordelijkheid voor AICHIKI dragen, doen we zeker niet alles zonder hulp.
Een van onze grootste uitdagingen is niet de ontwikkeling
Toen ik Rudi vroeg wat het moeilijkste is aan het ontwikkelen en onderhouden van AICHIKI, verraste zijn antwoord me een beetje.
Het was niet het programmeren.
Het was het vinden van gebruikers.
We hebben geen investeerders en geen vast marketingbudget, dus onze pogingen om nieuwe mensen te bereiken steunen grotendeels op organisch ontdekt worden, deelname aan de community, social media en aanbevelingen.
En er is nog een moeilijkheid: het bereiken van het juiste publiek.
AICHIKI draait om het maken van personages, storytelling en langdurige roleplay.
Niet iedereen die interesse heeft in AI-chat zoekt dat soort ervaring.
Sommige mensen willen een snel gesprek, terwijl anderen op zoek zijn naar een platform waar ze personages kunnen ontwikkelen, relaties kunnen opbouwen en verhalen kunnen verkennen over een langere periode.
Onze uitdaging is om die mensen te laten ontdekken dat AICHIKI bestaat.
Dat is een van de redenen waarom ik tijd heb gestoken in onze aanwezigheid op social media, blogartikelen, community-evenementen en educatieve content.
Ik wil dat mensen niet alleen begrijpen wat AICHIKI biedt, maar ook hoe ze het kunnen gebruiken om betere roleplay-ervaringen te creëren.
Rudi doet af en toe zelf mee aan de promotie, onder meer door AICHIKI te delen op Reddit.
Maar marketing is nog steeds iets waar we in leren.
Je kunt maandenlang werken aan een feature, een systeem verbeteren of een technisch probleem oplossen, en toch moeite hebben om de mensen te bereiken die dat werk zouden waarderen.
Een product bouwen en ervoor zorgen dat mensen het ontdekken zijn twee totaal verschillende uitdagingen.
En allebei vragen ze aandacht.
We wachten nog steeds op de miljoenen
Ik kon het niet laten om nog een laatste opmerking van Rudi op te nemen.
Toen we het over de zakelijke kant van AICHIKI hadden, gaf hij toe dat we nog niet bijzonder winstgevend zijn.
Daarna voegde hij eraan toe dat we nog steeds wachten op de miljoenen.
Ik moest lachen toen ik dat las.
Maar achter de grap zit iets heel echts over onafhankelijke ontwikkeling.
We steken tijd, moeite en middelen in iets waarvan we geloven dat het de moeite waard is om te bouwen, zonder precies te weten waar dat werk ons zal brengen.
Er zijn nog features die we willen verbeteren, uitdagingen die we moeten oplossen en mensen die we graag willen bereiken.
Sommige dagen zijn productief en bevredigend. Andere brengen onverwachte problemen, moeilijke beslissingen of werk waar niemand buiten ons team ooit iets van merkt.
En dat hoort er gewoon bij als je AICHIKI runt.
Als er één ding is dat ik mensen wil laten begrijpen, dan is het dat een AI-roleplayplatform over veel meer gaat dan kunstmatige intelligentie.
Het gaat om de mensen die het ontwikkelen, de mensen die het beheren, de mensen die helpen de community te onderhouden en de gebruikers die het vullen met hun eigen verhalen en personages.
Elke feature, aankondiging, update en supportreactie brengt werk met zich mee dat zelden veel aandacht krijgt.
En achter dat alles staan twee mensen die proberen een bedrijf, een gezin en een project in balans te houden dat een belangrijk deel van hun leven is geworden.
We zijn geen groot bedrijf, en we doen niet alsof we alles al doorgrond hebben.
We bouwen gewoon AICHIKI, leren al doende en proberen het met elke update beter te maken.
En ik denk dat daar iets in zit dat het delen waard is.