Skip to content

Praca, której nie widać za platformą do AI roleplayu ​

Dwoje ludzi, niezliczone obowiązki i ponad dwa lata nauki.

Autorka: Edith | Community Manager w AICHIKI

Kiedy otwierasz aplikację do AI roleplayu, wszystko wygląda stosunkowo prosto. Wybierasz postać, piszesz wiadomość i dostajesz odpowiedź. Może tworzysz własne postacie, dostosowujesz swoje rozmowy albo odkrywasz historie napisane przez innych użytkowników.

Nie widzisz natomiast tego wszystkiego, co dzieje się za kulisami.

Mój mąż Rudi i ja jesteśmy dwiema osobami, które odpowiadają głównie za tworzenie i prowadzenie AICHIKI, niezależnej platformy do AI roleplayu.

Rudi zajmuje się programowaniem, infrastrukturą i samym biznesem. Ja zarządzam społecznością, komunikacją, treściami kreatywnymi i dużą częścią tego, co dzieje się pomiędzy platformą a jej użytkownikami.

Nie mamy inwestorów, działu marketingu ani dużego zespołu programistów. Mamy za to niewielką grupę moderatorów i beta testerów, którzy nam pomagają, oraz społeczność, której opinie wciąż wpływają na nasze decyzje.

Po ponad dwóch latach pracy nad platformą wciąż uczymy się, ile trzeba zrobić, żeby taki projekt stworzyć i utrzymać.

Uznałam, że nadszedł czas, by opowiedzieć o części tej pracy, która zwykle pozostaje niewidoczna.

To coś więcej niż pisanie kodu ​

Kiedy Rudi zaczynał pracę nad AICHIKI, myślał, że strona techniczna będzie stosunkowo prosta.

Podstawowy koncept aplikacji do czatu z AI brzmi banalnie: wysłać wiadomość użytkownika do modelu AI przez API, odebrać odpowiedź i wyświetlić ją na ekranie.

Ale sprawienie, by model AI odpowiadał, to nie to samo, co sprawienie, by uczestniczył w spójnej, trwającej historii.

Postacie muszą zachowywać swoje osobowości. Rozmowy potrzebują kontekstu. Trzeba zarządzać wspomnieniami, utrzymywać sesje użytkowników, a system musi radzić sobie z interakcjami znacznie bardziej skomplikowanymi niż zwykła wymiana wiadomości.

Te wyzwania nabierają szczególnego znaczenia w AI roleplayu, gdzie użytkownicy potrafią spędzić setki wiadomości na rozwijaniu relacji, tworzeniu fikcyjnych światów i prowadzeniu złożonych wątków fabularnych.

Kiedy zapytałam Rudiego, czego ludzie mogą nie wiedzieć o tworzeniu AICHIKI, powiedział mi:

„Nie ogarniesz tego w tydzień vibe codingu. Pracuję nad AICHIKI od ponad dwóch lat i nadal nie jest idealnie."

Myślę, że to dobrze oddaje różnicę między tym, jak prosto coś wygląda z zewnątrz, a tym, jak bardzo komplikuje się, gdy zaczynasz to budować.

A pisanie kodu to tylko jedna z jego odpowiedzialności.

AICHIKI działa przez zarejestrowaną rumuńską spółkę, co oznacza, że na jego barkach spoczywają też podatki, wymogi prawne, administracja firmy i decyzje finansowe.

Zajmuje się infrastrukturą, wdrożeniami, wymaganiami sklepów z aplikacjami i decyzjami o tym, które pomysły są wykonalne technicznie, finansowo i prawnie.

Pracuje z różnymi modelami AI, poznając ich możliwości i ograniczenia, a do tego korzysta z narzędzi do programowania wspomaganego przez AI, takich jak Claude i Codex.

Infrastrukturę naszej aplikacji hostujemy i zarządzamy nią nawet sami, w domu.

Kiedy pracujesz jako programista na etacie, często możesz skończyć zadanie, zatwierdzić kod i przejść dalej.

Ale kiedy budujesz własny produkt, odpowiedzialność nie kończy się w momencie, gdy funkcja zaczyna działać.

Musisz się zastanowić, czy ludzie będą z niej korzystać, czy ją zrozumieją, jak wpływa na inne systemy i co się stanie, gdy coś pójdzie nie tak.

Rudi opisał jeszcze jedną różnicę, która mi zapadła w pamięć: kiedy produkt jest twój, masz go w głowie cały czas.

Zawsze jest coś do poprawienia, zbadania albo kolejny pomysł wart rozważenia.

I doskonale znam to uczucie, choć moja praca wygląda zupełnie inaczej niż jego.

Moja strona AICHIKI: ludzie za wiadomościami ​

Moje obowiązki skupiają się wokół naszych użytkowników i społeczności, którą stworzyliśmy.

Większość poranków zaczynam od sprawdzenia Discorda.

Czytam wiadomości, odpowiadam na pytania, sprawdzam zgłoszone problemy i patrzę, czy coś wymaga uwagi Rudiego.

Stamtąd zwykle przechodzę między Redditem, e-mailem, mediami społecznościowymi i samym AICHIKI.

Niektórego dnia przygotowuję ogłoszenia, piszę artykuły na bloga, tworzę materiały promocyjne albo organizuję wydarzenia dla społeczności.

Innego pracuję nad postaciami, aktualizuję istniejące treści, wybieram postacie do wyróżnienia albo pomagam użytkownikom zrozumieć, jak działają niektóre funkcje.

A przez cały ten czas Discord pozostaje otwarty.

Jedną z rzeczy, które lubię najbardziej, jest tworzenie postaci.

Spędziłam mnóstwo czasu na rozwijaniu postaci, eksperymentowaniu z ich osobowościami, historiami i wspomnieniami oraz obserwowaniu, jak różne modele AI interpretują informacje, które dostają.

Dobra postać do roleplayu potrzebuje czegoś więcej niż atrakcyjnego portretu i kilku cech charakteru.

Jej historia, zachowanie, relacje, sposób mówienia i reakcje składają się na to, jak konsekwentnie zachowuje się w trakcie rozmowy.

Czasami pozornie nieistotny szczegół robi ogromną różnicę.

To doświadczenie pomogło mi też zrozumieć trudności, z którymi mierzą się inni twórcy, dzięki czemu łatwiej mi udzielać praktycznych rad, zamiast po prostu mówić, co powinni zrobić.

Ale praca ze społecznością to nie tylko kreatywność.

Zdarzają się spory, nieporozumienia, prośby o wsparcie, a czasem sytuacje wymagające trudnych decyzji.

Moderację traktuję bardzo poważnie.

Mamy niewielki zespół moderatorów, którzy pomagają utrzymać porządek na naszym Discordzie, reagują na codzienne sprawy i zgłaszają mi poważniejsze kwestie.

Pomaga nam też automatyczna moderacja, która wychwytuje potencjalne problemy, ale uważam, że kontekst i ludzki osąd pozostają ważne, gdy podejmuje się decyzje wpływające na innych ludzi.

Ja zajmuję się decyzjami dotyczącymi banów, a Rudi włącza się wtedy, gdy sprawa wymaga technicznego dochodzenia albo zmian w aplikacji.

Nauczyłam się, że zarządzanie społecznością wymaga czegoś więcej niż znajomości zasad.

Potrzeba cierpliwości, konsekwencji i gotowości do słuchania, nawet gdy ktoś jest sfrustrowany albo nie zgadza się z decyzją.

A czasami krytyka, którą otrzymujesz, jest dokładnie tym, co musisz usłyszeć.

Funkcja, której Rudi nie chciał tworzyć ​

Jedna z rzeczy, które cenię w naszym sposobie pracy, to fakt, że opinie społeczności naprawdę wpływają na rozwój platformy.

Regularnie przekazuję Rudiemu sugestie, skargi i prośby użytkowników.

Oczywiście nie oznacza to, że każda sugestia staje się funkcją. Niektóre pomysły nie są wykonalne technicznie, inne byłyby zbyt kosztowne albo nie pasowałyby do kierunku, w którym zmierza AICHIKI.

Ale opinie użytkowników mają duże znaczenie przy decydowaniu, nad czym pracujemy.

Jeden z moich ulubionych przykładów to przycisk Continue.

Rudi pierwotnie nie chciał go dodawać.

Jego zdaniem roleplay miał być interaktywny. Piszesz wiadomość, AI odpowiada, a historia rozwija się dzięki tej wymianie.

Nie bardzo rozumiał, po co ktoś miałby naciskać przycisk zamiast napisać odpowiedź.

Ale użytkownicy wciąż o to prosili.

I w końcu zmienił zdanie.

To, co wygląda na zwykły przycisk, w rzeczywistości wymaga, by system polecił AI poprowadzić scenę dalej bez nowej wypowiedzi użytkownika.

Nie jest to tak proste, jak się wydaje.

Dziś przycisk Continue jest częścią AICHIKI, a Rudi cieszy się, że go dodaliśmy.

Lubię ten przykład, bo pokazuje coś ważnego w budowaniu produktu.

To, co ma sens dla programisty, nie zawsze odzwierciedla potrzeby użytkowników.

Czasami osoby korzystające z twojej aplikacji dostrzegają możliwości albo napotykają frustracje, o których sam byś nie pomyślał.

A jeśli jesteś gotów słuchać, te doświadczenia mogą uczynić produkt lepszym.

Mały zespół nie oznacza małej ilości pracy ​

Ludzie mogą nie zdawać sobie sprawy, jak wiele różnych obowiązków wymaga uwagi każdego dnia.

Jest też ważny szczegół dotyczący tego, jak prowadzimy AICHIKI: Rudi ma pełnoetatową pracę poza platformą.

AICHIKI rozwija w wolnym czasie w ciągu tygodnia pracy. Po skończeniu swojej zwykłej pracy poświęca każdą wolną chwilę na funkcje, badanie problemów albo zarządzanie techniczną stroną aplikacji.

W weekendy AICHIKI staje się właściwie jego pracą na pełny etat.

Wtedy może poświęcić dłuższe, nieprzerwane bloki czasu na programowanie, aktualizacje i większe zadania, które trudno upchnąć w wieczory w tygodniu.

Tymczasem moja praca ma inny rytm.

Mogę odpowiadać na wiadomości do wsparcia, przygotowywać wydarzenie dla społeczności, pisać artykuł, przeglądać treści albo omawiać decyzję moderacyjną. Zarządzanie społecznością nie zawsze podlega stałemu harmonogramowi, zwłaszcza że użytkownicy mogą się z nami skontaktować o każdej porze.

A do tego wszystkiego mamy jeszcze życie rodzinne.

Mamy dwie córki, a nasza młodsza wciąż wymaga ode mnie mnóstwa uwagi w ciągu dnia.

Pogodzenie zarządzania społecznością z macierzyństwem nie zawsze jest proste.

Zdarzają się chwile, gdy użytkownik potrzebuje pomocy, trzeba przygotować ogłoszenie albo dzieje się coś nieoczekiwanego, a ja mam przy sobie małą dziewczynkę, która potrzebuje mamy.

Między innymi dlatego tak bardzo zależy mi na niezawodnym zespole moderatorów.

Nasi moderatorzy pomagają odpowiadać na pytania, zajmują się codziennymi sprawami i dbają o to, by społeczność działała, gdy nie mogę być od razu dostępna.

Nasi beta testerzy przyczyniają się, wskazując problemy, testując zmiany i dzieląc się obserwacjami, które w przeciwnym razie mogłyby umknąć.

Nie zawsze we wszystkim się zgadzamy i to jest zupełnie normalne. Liczy się to, żeby potrafić rozmawiać o problemach i dążyć do rozwiązań.

Jestem wdzięczna za czas i wysiłek, które wkładają.

Choć Rudi i ja ponosimy większość odpowiedzialności za AICHIKI, na pewno nie robimy wszystkiego bez pomocy.

Jednym z naszych największych wyzwań nie jest programowanie ​

Kiedy zapytałam Rudiego, co jest najtrudniejsze w tworzeniu i utrzymywaniu AICHIKI, jego odpowiedź trochę mnie zaskoczyła.

To nie było programowanie.

To było znajdowanie użytkowników.

Nie mamy inwestorów ani osobnego budżetu marketingowego, więc większość naszych starań o dotarcie do nowych ludzi opiera się na organicznym odkrywaniu, udziale w społeczności, mediach społecznościowych i poleceniach.

Jest też kolejna trudność: dotarcie do właściwych odbiorców.

AICHIKI opiera się na tworzeniu postaci, snuciu opowieści i długotrwałym roleplayu.

Nie każdy, kogo interesuje czat z AI, szuka właśnie takiego doświadczenia.

Niektórzy chcą szybkiej rozmowy, inni szukają platformy, na której mogą rozwijać postacie, budować relacje i z czasem odkrywać historie.

Naszym wyzwaniem jest sprawić, by ci ludzie dowiedzieli się, że AICHIKI istnieje.

To jeden z powodów, dla których poświęciłam czas naszej obecności w mediach społecznościowych, artykułom na blogu, wydarzeniom dla społeczności i treściom edukacyjnym.

Chcę, żeby ludzie rozumieli nie tylko to, co oferuje AICHIKI, ale też to, jak mogą z niego korzystać, by tworzyć lepsze doświadczenia roleplayowe.

Rudi sam czasem włącza się w działania promocyjne, między innymi dzieląc się AICHIKI na Reddicie.

Ale marketing to wciąż coś, czego się uczymy.

Można spędzić miesiące na tworzeniu funkcji, ulepszaniu systemu albo rozwiązywaniu problemu technicznego i nadal mieć trudność z dotarciem do ludzi, którzy mogliby docenić tę pracę.

Zbudowanie produktu i sprawienie, by ludzie go odkryli, to dwa zupełnie różne wyzwania.

I oba wymagają uwagi.

Wciąż czekamy na miliony ​

Nie mogłam się oprzeć, żeby nie dodać jeszcze jednej uwagi Rudiego.

Gdy rozmawialiśmy o biznesowej stronie AICHIKI, przyznał, że na razie nie jesteśmy szczególnie rentowni.

A potem dodał, że wciąż czekamy na miliony.

Roześmiałam się, kiedy to przeczytałam.

Ale za tym żartem kryje się coś bardzo prawdziwego o niezależnym tworzeniu.

Inwestujemy czas, wysiłek i środki w coś, co naszym zdaniem warto budować, nie wiedząc dokładnie, dokąd ta praca nas zaprowadzi.

Wciąż są funkcje, które chcemy ulepszyć, wyzwania, które musimy rozwiązać, i ludzie, do których chcielibyśmy dotrzeć.

Niektóre dni są produktywne i satysfakcjonujące. Inne przynoszą nieoczekiwane problemy, trudne decyzje albo pracę, której nikt poza naszym zespołem nigdy nie zauważy.

I to po prostu część prowadzenia AICHIKI.

Jeśli miałabym wskazać jedną rzecz, którą chciałabym, żeby ludzie zrozumieli, to to, że platforma do AI roleplayu to coś znacznie więcej niż sztuczna inteligencja.

To ludzie, którzy ją tworzą, ludzie, którzy nią zarządzają, ludzie, którzy pomagają utrzymać jej społeczność, i użytkownicy, którzy wypełniają ją własnymi historiami i postaciami.

Za każdą funkcją, ogłoszeniem, aktualizacją i odpowiedzią od wsparcia stoi praca, która rzadko zyskuje dużo uwagi.

A za tym wszystkim jest dwoje ludzi, którzy próbują pogodzić firmę, rodzinę i projekt, który stał się ważną częścią ich życia.

Nie jesteśmy dużą firmą i nie udajemy, że mamy wszystko ogarnięte.

Po prostu budujemy AICHIKI, uczymy się w trakcie i staramy się, żeby z każdą aktualizacją był lepszy.

I myślę, że jest w tym coś, czym warto się podzielić.